STRAV
MI E, GOSPODI
STRAV
mi e Gospodi, i se pla{am, koga gledam koj sî nî napa|a i koj sî nî brani -
odnadvor. Na{ite doma{ni braniteli vo odnos na niv se samo - eleni za otstrel! @estoko
sme napadnati, Gospodi, i la`no nî branat!
A
Ti, znae{, Gospodi deka sotonata sotona ne izgonuva, za{to kako bi ostanalo
carstvoto nivno...
Strav
mi e, Gospodi, i se pla{am poradi slabosta na{a. Navednavme glava pred onie koi
pred Tebe ne se vedat; se zdru`ivme so onie koi go lijat svoeto zlatno tele, bez
da imame zrno zlato vo na{ite skinati xebovi; so pot pe~alenata zdru`nost ja
iznesovme na nivniot pazar, na onoj na koj Ti, Gospodi, zamavnuva{e i levo i
desno so svojot kam{ik i im gi prevrtuva{e tezgite. NIvniot Âpazar„ ovde nema
koj da im go rasturi...
Kako
da potpi{avme dru`ba so |avolot. Profitot od grevot nî bie po na{ite glavi; gi
ranuva na{ite srca; ni go odzema odot - ~ekorime, a tapkame vo mesto, u{te i
toneme. Po~navme da se te{ime deka
od me~ot so me~ mo`eme da se odbranime, a ne sme nitu tolku silni, nitu tolku
zlobni; sî {to imame pred niv e detska igra~ka, zrno pesok {to im gi rasi o~ite,
pa sakaat da nî snema. ^istat prostori, Gospodi, za nekoi nivni nerodni nivi,
za smetot nivni, Gospodi, vo koj nî frlaat kako uli~ni ku~iwa.
Nemame
nade`, Gospodi, na zemjava, i ta`ni sme {to sme se rodile, {to si nî sozdal,
za{to od nivnata bu~ava, od nivniot treskot, od nivnata ubistvena mo} glasot ne
mo`eme da Ti go slu{neme. U{i imame, a ne slu{ame; o~i imame, a ne gledame; um
imame, a ne razbirame. Ne razbirame, Gospodi, {to ni se slu~uva - tolku neuki
stanavme za sotonskite nivni zlobi i mudruvawa.
Ne, ovde nade` bez Tebe nemame. Samo Ti si na{ata nade` i na{ata sila.
Bez tebe vekovi porano }e nî nema{e...
Zdivele
silite na temninata, i strav nî obzema, Gospodi - nade` na{a. Ako u{te Ti nî pobrza{ da nî izbavi{, }e
staneme plen na bezdnata, za koja ne sakavme nitu da se rodime, a kamo li da `iveeme,
Gospodi!
Vo
ova vreme na gradewe na nova Vavilonska kula, za i Ti ni{to da ne im mo`e{, se
umno`uva lelekot na Tvojot narod. Ti ne mo`e{ da go slu{ne{ toj lelek, za{to nad
na{eto nebo e izdignat neproboen oblak na grevot. Porano se grade{e yid me|u
narodite; sega se gradi neproboen yid pome|u Tebe i Tvojot narod, za da ne mo`e
da Te slu{a, i za da ne mo`e{ da go ~ue{.
Sepak, ne ostanavme bezglasni pred Tebe, Gospodi! Ti, navistina, od
gustinata na grevot ne mo`e{ da go slu{ne{ lelekot na ~etiriesette majki vo crno
zavieni; ne mo`e{ da gi vidi{ solzite na doen~iwata za svoite tatkovci; ne mo`e{
da go slu{ne{ bolniot zdiv na na{ite obremeneti du{i... Taka tie ja zamislija
Tvojata nemo}, Gospodi, - vo mo}ta nivna Ti da se pretopi{, za da razbere{ deka
Te isterale od zemjava - takvi se nivnite {emi.
Pred
Tebe, Gospodi, vo angelska ~istota i nevinost doletaa du{ite na na{i vojnici i
policajci - braniteli, koi nitu kur{um ne ispukaa, a padnaa pokoseni od silinata
na sotonskite ostrila, iskasapeni kako mr{i od orli grablivi, samo zatoa {to ne
mu se poklonija na isku{uva~ot. Tie ~etirieset du{i, Gospodi, po eden vo sekoj
den na Tvoeto isku{uvawe vo pustinata, pretopeni vo tvojot podvig i pobeda nad
sotonata, se na{ata nade`, Gospodi, za{to veruvame deka Ti ka`aa {to se slu~uva
na obezbo`enata zemja...
Dali
e vreme da dojde{, Gospodi, i da go izre~e{ Tvojot kone~en sud?
Majkite
{to ra|aat ne mo`at da se raduvaat na svoite ro`bi; doma}inite {to si gradat
semejni domovi, ne mo`at da go za~uvaat nivniot pokriv; nivite {to so pot gi
orame i seeme, vo pekolen plamen se prestoruvaat od slugite nivni, Gospodi;
ku}ite nivni, namesto vrz zemnici, vrz streli{ni duvla se temelat; zreelo zloto
vo nivnite na sotonata prodadeni srca. Vo ova vreme se bara samo prividen
izgovor za da se see troskot, za da grmi oru`jeto, za da pla~at majkite, za da
gladuvaat ro`bite.
Tvoeto
Evangelie, Gospodi, silnite go zamenija so svoi deklaracii, unii, monetarni,
politi~ki i voeni. Vo taa sotonska {uma, Gospodi, ne znaeme da ~ekorime, iako
sme gre{ni...
Poskoro
dojdi Gospodi, za{to i na Tvojot me~ }e se raduvame, samo da ne krvavime pod
me~ot na sotonata, i da ne ni umiraat decata, za korka suva leb.
Slave P. Projkovski